Tidel Park, MEPZ, Olympia...

சில பேர் வாங்குவாங்க, சிலரு வாங்கிட்டு கொஞ்ச தூரம் போனவுடனே கீழ போட்டுட்டு போவாங்க, சிலரு வாங்கியவுடனே என் முன்னாலயே கசக்கி கீழ போடுவாங்க, சிலர் நான் நிப்பத கொஞ்ச தூரத்துல இருந்து பார்த்து தள்ளி நடக்க ஆரம்பிப்பாங்க, சிலரு வாங்காம கையாலயே வேணாம்முன்னு signal பண்ணிட்டு போவாங்க.

ஒரு நாள் பெருங்கொளத்தூர், ஒரு நாள் Tidel park, ஒரு நாள் MEPZ, ஒரு நாள் கிண்டி Olympia. வாரத்துல 5 நாள் வேல. காலையில ஒரு எடம், சாயங்காலம் ஒரு எடம். காலையில எல்லோரும் வேலைய ஆரம்பிக்கும்போது என் வேல முடிஞ்சிடும். என்னோட target ஒரு வேளைக்கு 200 pamphlet கொடுக்கணும். ஆமாம் நீங்க விறுவிறுன்னு office உள்ள நுழையும்போது, உங்க கையில வலுக்கட்டாயமா pamphlet திணிபாரே அவருதான் நான்.

வேலைக்கு பேரு- Marketing Executive. நல்லா இருக்கு. ஆனா நாய் பொழப்புனு சொன்னா கூட நல்ல இருக்கும். இது அதுக்கும் மேல. வேல முடிஞ்சி, பஸ் பிடிக்க stopக்கு போகும் போது, road ஓரத்துல நான் கொடுத்த pamplets விழுந்து கெடக்கும். அப்போ என்னோட mindல “அய்யோ நான் கொடுத்த பால் எல்லாம் இப்படி ரத்தமா ஓடுதே”னு தோணும்.

அதோ அந்த பையன் வரான். அவன் கையில file இருக்கு… உள்ள resume இருக்கும் போல. ஏதோ ஒரு companyல interview முடிச்சிட்டு வரான்போல. அவன்கிட்ட இந்த real estate apartment ad pamphlet கொடுத்தா என்ன நினைப்பான்? சரி அவன் கனவுக்கு கொஞ்சம் தண்ணீ ஊத்துவோம்.

அடுத்ததா அந்த ஆளு.. நல்ல smartஅ இருக்காரு. இங்க ITல வேல செய்யிறத விட்டு..இருவரு எதாவது சினிமாவில் நடிக்கலாம். ஆனால் அமெரிக்க மாப்புள ரோல்தான் கிடைக்கும்.

இப்போ ஒரு ஜோடி வராங்க. யாரு கையில கொடுக்கலாம்??? சரி அந்த பொண்ணுதான் என் sideல வாரா.. அவங்கிட்டயே தரலாம். அவுங்க பக்கத்துல வர வர, நான் அந்த பெண்கிட்ட pamphlet நீட்டுரேன். அந்த பையன் முந்திக்கிட்டு வாங்கிட்டான். என் mind voice- டேய், நான் என்ன அந்த பொண்ணுக்கு love letterராட கொடுக்குறேன்.. இவ்வளவு possessiveவாக இருக்கான்.

அந்த phone பேசிகிட்டே வர ஆண்டி. Horlicks விளம்பரத்துல வர மாதிரி இருக்காங்க. பெரிய managerஆ! இருப்பாங்க போல! Officeல வண்டி கொடுக்கலியா? ஓ.. call taxiல போறாங்க போல. Left கையால் நான் கொடுத்த paperர அலச்சியமா வாங்கிட்டு போனாங்க. ச்ச.. Perfume வாசனை நல்லாவேயில்ல.

இப்படிதான் வாழ்க்க போகுது… ஒரு நாள் நான் கொடுத்த pampletட ஒருத்தார் வாங்கினாரு. நிதானமா அதை படிச்சாரு. என்னை பார்த்து ஒரு சின்னதா சிரிச்சாரு. என்ன விட்டு நடக்க ஆரம்பிச்சவரு, அவர் கூட வர நண்பர் கிட்ட, “நாம உள்ள உக்காந்து prospectsக்கு mailல flyers.. atttachmentsல அனுப்புவதை இவர் ரோட்டுல செய்யிராரு”, என்று சொல்லிக்கொண்டு நகர்ந்தாங்க. என் mobile எடுத்து prospectsனா என்ன என்று தேட ஆரம்பிச்சேன்.

***

பிரிவும் வருகையும்

தலைப்பை படித்தவுடனே இது ஏதோ காதல் பற்றிய கட்டுரை என்று மட்டும் நினைக்கவேண்டாம். காதலாகவும் இருக்கலாம்! ஏன் நண்பன், நண்பி(தோழி!), குடும்ப உறவுகள் பற்றியதாகவும் இருக்கலாம். 

நாம் பலரும் உணர்ந்துள்ள தருணம்தான் இந்த பிரிவும் வருகையும். நம்ம கூட சில காலம் வாழ்ந்த நபர், திடீர் என்று ஒரு நாள் நம்மைவிட்டு பிரியநேரிடும் தருணத்தை உணர்ந்துள்ளீர்களா? உதாரணத்திற்கு- ஒரே அறையில் தங்கி ஒரே ஆபிஸில் கூடவே வேலை செய்த ஒரு தோழி திடீர்னு ஒருநாள் வேறு ஊருக்கு மாத்தலாகி செல்கிறாள். அவளை ரயிலில் வழி அனுப்பிவிட்டு வந்து அறையை திறந்த அந்த நேரம்.. அந்த நிமிடம்.. அவள் இல்லாத அறைக்குள் வரும்போது ஒரு உணர்வு வரும். அந்த உணர்வைத்தான் நான் தொட\தேடி பார்கின்றேன். இந்த பிரிவு இறப்பாக இருந்தால் மிகவும் கொடுமையாக இருக்கும். 

எனது நண்பன் ஒருவனுக்கு Fanta என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். தம்மடிக்கும் போது அவனுக்கு Fanta இருந்தாக வேண்டும். அவன் எனது பள்ளிக்கூட நட்பு. சில வருடங்களுக்கு முன் அவன் ஒரு விபத்தில் இறந்துவிட்டா, அவனது இறுதி பயணத்தில் கலந்துகொண்டு, காலையிலிருந்து எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்த நான் கடைக்கு சென்று Fanta என்று கேட்க, கடைக்காரரும் அதை உடைத்து எனது கையில் கொடுத்தார். நான் அதை ஒரு வாய் குடித்ததும், இறந்த நண்பனுடைய நியாபகம்தான் வந்தது. அதுவறை அமைதியாக கண்ணீர் விட்டு அழுத நான், அப்போது என்னை அறியாமல் சத்தமாக அழுதேன். 

சென்றவர்/இறந்தவர் உபயோகித்த பொருட்களைப் பார்த்து அவர்களை நினைத்துக்கொள்வது சினிமாதனமாக இருக்கலாம். ஆனால் இது எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்கும். அந்த உணர்வைத்தான் நான் தொட\தேடி பார்கின்றேன். 

பிரிவு/இறப்பு இப்படி இருக்க, பிறப்பயும் நாம் உணர்கின்றோம். ஒரு பிறப்பும் நம்மிடம் மாற்றத்தை உண்டுபண்ணுகிறது. உதாரணத்திற்கு- ஒரு வீட்டில் ஒரு குழந்தை பிறகின்றது. விட்டில் உள்ள எல்லோரும் அந்த குழந்தைக்காக தங்கள் வாழும்முறையை மாற்றிக்கொள்கின்றர்கள். இது எதிர்பார்க்கப்பட்ட வருகை. 9 மாதங்களாக அந்த குழந்தை கருவாக அந்த வீட்டில்தான் இருந்தது. பல பேச்சுக்கள் அதன் காதில் விழுந்திருக்கும்- அப்பா அம்மாவின் இடையே நடக்கும் ஊடல்\சண்டை உரையாடல்கள், பாட்டி(மாமியார்) தன் அம்மாவை (மருமகளை) விழுந்து விழுந்து கவனிப்பது, அப்பா பார்க்கும் T20 cricket, அம்மா படிக்கும் சுஜாதாவின் கதைகள், இப்படி எல்லாவற்றையும் கவனித்த அந்த குழந்தை ஒரு நாள் ரத்தமும் சதையுமாக வீட்டில் உள்ளவர்கள் பார்க்கும்போது வரும் அந்த உணர்வு, பிரிவு எற்படும்போது வரும் உணர்வுக்கான நேர்மறையோ?.

Mind voice என்று நினைத்து சத்தமாக பேசிட்டேன்

வாய்ப்பு கிடைத்தால் வாழ்கையில் முன்னேறலாம் [எது முன்னேறம் என்பது வேற கேள்வி]. சிலர் வாய்ப்பை உண்டாக்கின்றார்கள். சிலருக்கு வாய்ப்பு fridgeல் உள்ள chill beer போல தானாக வரும். 

படங்களில் பார்த்திருப்பீர்கள்- ஹீரோ interviewவில் மளமளவென்று எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் செல்வார். கேள்வி கேட்பவர் முகத்தில் ஆச்சர்யம். “You are appointed” என்று சொல்வதுதான் பாக்கி. அப்போது அவருக்கு ஒரு போன் வரும். பேசி முடித்தவர் முகத்தில் ஒரு sad emojiயை வைத்துக்கொண்டு ஹீரோவை பார்ப்பார். நம்ம ஹீரோவுக்கு subject over என்று புரிந்துவிடும். 

மேலே சொன்ன scene சினிமாவுக்காக எழுதப்பட்ட ஒரு கற்பனை என்றாலும் நாம் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில் ஒரு சிலர் இப்படி பெரிய சிபாரிசு மூலமாக வேலையில் சேர்வதுண்டு. 

எந்தவித தகுதியும் திறமையும் இல்லாமல், Project Managerன் சொந்தம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒருவர் அலுவலகத்திற்குள் நுழைவதுண்டு. இப்படி நடப்பது ITல் அரிது என்றாலும் அங்கோன்றும் இங்கோன்றுமாக நடந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது. 

நான் வேலை செய்த ஒரு IT நிறுவனத்தில், 45 வயதுள்ள ஒருவர் join செய்தார். பெயர்- கோவிந்தன் (மாற்றப்பட்டுள்ளது). அவர் join செய்த post- Group Manager. அவருக்கு 4-5 Team leaders report பண்ணுவார்கள். கோவிந்தனுக்கு இந்த துறையில் எந்த அனுபவமும் இல்லை. Program Directorன் சொந்தம் என்ற ஒரே தகுதியில் அவர் வேலைக்கு சேர்க்கப்பட்டார். இதில் irony என்னவென்றால் அவருக்கு Outlookல் mail அனுப்பகூட தெரியாது! மிகமிக சுமாரான ஆங்கிலம்தான் வரும். தமிழ் தெரியாது. தெலுங்கு & ஹிந்திதான் வரும். எதையும் புரிந்து கொள் முயற்சிக்கமாட்டார். தான் பிடித்த ஈமூ கோழிக்கு மூணு கால் என்ற நிலையில்தான் இருப்பார். இவர் யார் என்று தெரிந்துகொண்ட சில அல்லக்கைகள் அவரையே சுற்றி வருவார்கள். அவரின் வேலையை இவர்களே செய்வார்கள். அப்புறம் என்ன மஜாதான். 

படித்து, arrears வைத்து, பட்டம் பெற்று, கஷ்டப்பட்டு, office politics எதுவும் செய்யாமல். உழைப்பே உயர்வு என்று வாழ்ந்துக்கொண்டு வாய்ப்புக்காக traffic jamல் பலர் காத்திருக்க இப்படி சிலர் helicopterல் சென்று இறங்கிவிடுகின்றனர். 

சரி இப்போ எதுக்கு இந்த புலம்பல் என்று நினைக்கின்றீர்களா? இப்போ தகுதி இல்லாதவர்கள் தானே தலைவர்/வி-யாக இருக்கின்றார்கள்.